Postanowienie o przekazaniu sprawy

Sygn. akt II K 123/23 Maj 2024 r.

POSTANOWIENIE

Sąd Okręgowy w Warszawie w Maju 2024 Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący: SSO Anna Kowalska

Protokolant: sekr. sąd. Jan Nowak

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Warszawie Adama Wiśniewskiego

w sprawie przeciwko Janowi Zielińskiemu i Piotrowi Nowakowi

oskarżonym o przestępstwa z art. 280 § 1 k.k.,

w przedmiocie orzeczenia o właściwości

z urzędu

na podstawie art. 30 § 1 k.p.k., art. 339 § 3 pkt. 3 k.p.k., art. art. 35 § 1 i 2 k.p.k.,

postanawia

stwierdzić swoją niewłaściwość rzeczową i przekazać sprawę według właściwości do

Sądu Rejonowego w Warszawie

UZASADNIENIE

W dniu 15 marca 2024 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Warszawie skierował do Sądu

Rejonowego w Warszawie akt oskarżenia przeciwko Janowi Zielińskiemu i Piotrowi Nowakowi o

czyny z art. 280 § 1 k.k.

W akcie oskarżenia między innymi oskarżonemu Nowakowi zarzucono, iż dnia

20 lutego 2024 r. w Warszawie, grożąc drewnianą pałką, którą trzymał w ręku, grożąc

natychmiastowym użyciem przemocy wobec Marka Kowalskiego zabrał w celu przywłaszczenia

jego komórkowy m-ki Samsung wartości 1500 zł na szkodę Marka Kowalskiego, a

także, że w dniu 22 lutego 2024 r. w Warszawie grożąc natychmiastowym użyciem przemocy

wobec Adama Nowaka przez jego pobicie drewnianą pałką, którą trzymał w ręku

zabrał w celu przywłaszczenia jego komórkowy m-ki iPhone wartości 2000 zł na

szkodę w/wym., zakwalifikowanych jako występki z art. 280 § 1 k.k.

Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Warszawie stwierdził swą

niewłaściwość i sprawę przekazał do Sądu Okręgowego w Warszawie. W uzasadnieniu wskazał,

iż czyny zarzucane w punkcie 1 i 2 oskarżenia należy zakwalifikować z art. 280 § 2 k.k., nie

zaś z art. 280 § 1 k.k., bowiem oskarżony in tempore criminis posługiwał się drewnianą

pałką, który zgodnie z uzyskaną opinia biegłego stanowi niebezpieczne narzędzie którego

używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu. Nadto wskazano, iż przedmiotowa drewniana pałka

stanowi inny podobnie niebezpieczny przedmiot o którym stanowi art. 280 § 2 k.k..

W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony w toku postępowania przygotowawczego

materiał dowodowy, uzupełniony w toku postępowania sądowego, nie daje podstaw do

przyjęcia kwalifikacji prawnej z art. 280 § 2 k.k odnośnie czynów zarzucanych oskarżonemu

Janowi Zielińskiemu w punkcie 1 i 2 oskarżenia.

Wskazać należy, iż przepis ten penalizuje zachowanie sprawcy rozboju polegające na

posłużeniu się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub

środkiem obezwładniającym albo działaniu w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu

lub wspólnie z inną osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem lub

sposobem. Zdaniem tut. Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zawiera

jednoznacznych i niewątpliwych okoliczności popełnienia przez oskarżonego Nowaka

przestępstw rozboju opisanego w art. 280 § 2 k.k.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż sprawca rozboju (co do czynów opisanych w

punkcie 1 i 2 aktu oskarżenia) nie posłużył się bronią palną i nożem, jak również wskazać

należy, iż przyjęta w zarzucie aktu oskarżenia "drewniana pałka" nie może być uznana za

innym podobnie niebezpieczny przedmiot lub środek obezwładniający. Wskazać należy, iż

przy dokonywaniu oceny "niebezpieczności" przedmiotu z punktu widzenia kwalifikacji

prawnej z art. 223 k.k. (także art. 280 § 2 k.k.), istotne znaczenie będą miały takie cechy

(właściwości) przedmiotu, które stanowią, że wykorzystanie zwykłych funkcji lub działania

przedmiotu przeciwko człowiekowi spowoduje powstanie realnego zagrożenia o

równowartości odpowiadającej użyciu broni palnej lub noża (wyrok S.A. w Krakowie z dnia

10 stycznia 2020r. II AKa 123/19).

Podkreślić należy, iż jeżeli podstawą kwalifikacji rabunku z art. 280 § 2 k.k. jest

posłużenie się także "innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem", to chodzić może

wyłącznie o przedmioty, których każde "normalne" użycie przeciwko innemu człowiekowi

zawsze stwarza, podobnie jak użycie broni palnej lub noża, realne zagrożenie dla życia.

Takich cech nie ma drewniany taboret, bowiem w przypadku tego przedmiotu można

stwierdzić, że dopiero szczególnie niebezpieczny sposób jego użycia może realnie zagrozić

życiu ofiary rabunku (wyrok S.A. we Wrocławiu z dnia 15 marca 2021r. II AKa 234/20).

W przedmiotowej sprawie zgromadzony w toku postępowania przygotowawczego

materiał dowodowy w postaci w szczególności zeznań pokrzywdzonych oraz oskarżonego

Nowaka nie pozwala na poczynienie ustaleń, iż sprawca zadawał pokrzywdzonym

uderzenia drewnianą pałką. Trzymał bowiem w ręku ten przedmiot i groził jego użyciem.

Podkreślić należy, iż drewniana pałka nie może być zaliczona z samej tylko definicji - tak jak

broń palna czy nóż - do przedmiotów niebezpiecznych w takim znaczeniu jakie określa

przepis art. 280 § 2 k.k. Konieczne jest ustalenie, że określony przedmiot, którym sprawca

rozboju się posługuje ma właściwości porównywalne w swym niebezpieczeństwie dla życia

człowieka co broń palna lub nóż.

W tym zakresie Sąd odmówił waloru wiarygodności opinii biegłego Krzysztofa Wieczorka, który

wskazał, iż przedmiotowa pałka stanowi niebezpieczne narzędzie.

Nie sposób nie zauważyć, iż drewniany kij nie ma takiego przymiotu niebezpieczeństwa,

jak broń palna, czy nóż, których użycie zawsze zagraża bezpośrednim niebezpieczeństwem

dla życia lub zdrowia ofiary. Wprawdzie skutki takie można wywołać poprzez sposób użycia,

np. poprzez wielokrotne zadawanie ciosów w głowę, ale z tego punku widzenia każdy

przedmiot mógłby być niebezpieczny. Podkreślić należy, że z opinii biegłego Krzysztofa Wieczorka

wynika, iż zagrożenie dla zdrowia i życia wystąpi przy użyciu przedmiotowych drewnianych

pałek, gdy sprawca zada ciosy z całej siły rąk w głowę.

Zdaniem Sądu treść opinii biegłego w powiązaniu z zeznaniami pokrzywdzonych z

których wynika, iż sprawca używając drewnianej pałki nie zadawał im uderzeń , a tylko groził

możliwością zadawania uderzeń, w sposób jednoznaczny wskazuje, iż pokrzywdzeni nie byli

ze względu na sposób działania sprawcy narażeni na bezpośrednie zagrożenie życia.

W tym stanie rzeczy, po wstępnej kontroli aktu oskarżenia, wobec braku podstaw do

przyjęcia kwalifikacji z art. 280 § 2 k.k. odnośnie czynów opisanych w punkcie 1 i 2 aktu

oskarżenia i wobec ustalenia, iż zachowania sprawcy wypełniają przesłanki występków z art.

280 § 1 k.k., w zakresie których właściwym rzeczowo do rozpoznania jest Sąd Rejonowy w

Warszawie, Sąd Okręgowy w Warszawie postanowił jak w części dyspozytywnej orzeczenia.

SSO Anna Kowalska